Δουλεία..

από την προηγούμενη δουλειά παραιτήθηκα. Έτσι κι αλλιώς το χρέος μου το έκανα. Επειδή όμως είχα και άλλα χρέη, βρήκα άλλη δουλειά.

Η συνέντευξη ήταν πραγματικά δύσκολη - για τον συνεντευξεταστή.

"Γιατί να προσλάβουμε εσάς και όχι τους άλλους?"
"Δεν τους ξέρω τους άλλους"

Eίμαι ήδη 7 μέρες στη δουλειά και λέω να πάρω άδεια. Θα ξεκινήσω με μία αναρρωτική, στο καπάκι διήμερη, ΣΚ, άλλες 2 μερούλες άδεια και μέτα βλέπουμε..

Είναι να μην πάρω φόρα τελικά για δουλειά..Όχι παίζουμε..

Μποξ..

μπορώ να κοιτάω το πάτωμα για ώρες. Πολλές φορές βρίσκω πράγματα που τα είχα χάσει καιρό. Η κάθε τρίχα έχει τη δικιά της ιστορία..

Το πάτωμα θα το εκτιμήσεις μόνο όταν το στερηθείς. Έτσι μπορώ να το κοιτώ για ώρες.

Θέλω να πάρω φόρα να περάσω μέσα από τον τοίχο.. Μπορώ..

Για να περνάει η ώρα..

1)Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
| ευτυχία | << 1

2)Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;


3)Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Σε 10 λεπτά..

4)Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Γνωρίζω χαρακτήρες..

5)Το βασικό ελάττωμά σας;
Βασικά Βοσινάκη..

6)Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα σωστά λάθη..

7)Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Εμένα..

8)Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο μικρός ήρωας..

9)Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Βόλτα με ταξί και ξύδι..

10)Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο Βραζιλιάνος Blazinio..

11)Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Τη γυναίκα του..

12)... και σε μια γυναίκα;
Την ίδια με όλα τα στραβά της..

13)Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Συνθέτης όχι. Πληνθέτης ναι.

14)Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Σου σφυ-ριιιίζω..

15)Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Η ιστορία του έθνους – Ήταν βαρύ σαν ιστορία και μου ήρθε κατακούτελα..

16)Η ταινία που σας σημάδεψε;
Ο σημαδεμένος – Με βρήκε στο στήθος..

17)Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Ζωγράφος..

18)Το αγαπημένο σας χρώμα;
Διαφανές..

19)Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Την ΕΠΙΤΥΧΙΑ_ΜΑΧ

20)Το αγαπημένο σας ποτό;
Της θείας Μαρίας..

21)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Που αγάπησα εσένα μόνο..

22)Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Την απέχθεια..

23)Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Υπαγορεύω..

24)Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Να σταματήσω να φοβάμαι..

25)Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Στη δεύτερη..

26)Ποιο είναι το μότο σας;
Μοτοσακό..

27)Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Νεκρός..

28)Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Τα λέμε την Τρίτη και όχι τη Δευτέρα..

29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Οινοπνευματική, με οξείες, περισπωμένες και πνεύματα..


Υγ. σήμερα μπήκα σε ένα μαγαζί να κατουρήσω. Στη δίπλα τουαλέτα ήταν γύρω στα 3 με 4 άτομα. Γελούσαν ασταμάτητα. Που και που πετούσαν και καμιά λέξη στη βαρβαρικήν. Τελικά δεν ξέρω τι γινόταν εκεί μέσα, αλλά πάντως έριχναν πολύ γέλιο. Όπως και να χει, είτε κατουριόντουσαν στο γέλιο, είτε γαμιόντουσαν στο γέλιο, σα το χέσιμο τίποτα..

Αχ, τι ωραία..

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια, κουράζουν και κυρίως γιατί κουράζομαι,

μπαίνω στο ψητό..

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ, ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ..

έχει και μπουφέ..

ΕΚΘΕΣΗ - FESTIVAL ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
από το φωτογραφικό τμήμα των Πολιτιστικών ομάδων φοιτητών του Πανεπιστημίου Πατρών

Στον εκθεσιακό χώρο του παλαιού Αρσακείου, στην οδό Μαιζώνος 19 στην Πάτρα.

Διάρκεια έκθεσης: από 10/5/2007 έως και 20/5/2007

Εγκαίνια: Παρασκευή 11/5/2007 και ώρα 20:30
Ώρες λειτουργίας: 10:00-21:00 Καθημερινά

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων της Πολιτιστικής Εβδομάδας του Πανεπιστημίου Πατρών το φωτογραφικό τμήμα των Πολιτιστικών ομάδων φοιτητών διοργανώνει φωτογραφικό φεστιβάλ με ομαδικές εκθέσεις από 5 διαφορετικές πόλεις της Ελλάδος.

Η φωτογραφική ομάδα των Πολιτιστικών ομάδων φοιτητών του Πανεπιστημίου Πατρών διοργανώνει έκθεση φωτογραφίας με την συμμετοχή 8 ομάδων από όλη την Ελλάδα. Επιχειρούμε με τον τρόπο αυτό αφενός να δημιουργήσουμε ένα δεσμό μαζί τους και αφετέρου να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τη φωτογραφία μέσα από την αλληλεπίδραση των ομάδων. Συγκεκριμένα λαμβάνουν μέρος στην έκθεση οι εξής:

Φωτογραφική ομάδα Πολιτιστικών ομάδων φοιτητών Πανεπιστημίου Πατρών (ΠΟΦΠΠ)

Φωτογραφική ομάδα Πολιτιστικού Ομίλου Φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών (ΠΟΦΠΑ)

Φωτογραφικός Όμιλος Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΦΟΑΠΘ)

Ομάδα Φωτογραφίας Πολιτιστικού συλλόγου φοιτητών Ξάνθης "Η ΓΕΦΥΡΑ"

Φωτογραφική Ομάδα Πανεπιστημίου Κρήτης (ΦΟΠΚ)

Φωτογραφική Ομάδα ΟΨΕΙΣ Δήμου Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης

Φωτογραφική Λέσχη Λάρισας (ΦΛΛ)

Φωτογραφική Ομάδα Α.Σ.Τ.Ο. Πάτρας

Oι εκθέσεις φωτογραφίας που θα περιλαμβάνουν περί τις 400 φωτογραφίες θα φιλοξενηθούν στους χώρους του παλαιού Αρσακείου, στην οδό Μαιζώνος 19 στην Πάτρα, από 10/5 έως και 20/5/2007. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 11/5 ημέρα Παρασκευή και ώρα 20:30.

Το Σάββατο 12/5 και Κυριακή 13/5 θα πραγματοποιηθεί διημερίδα που θα περιλαμβάνει ομιλίες από επαγγελματίες φωτογράφους και συγκεκριμένα τους, Μανόλη Κασιμάτη, Παύλο Σατόγλου και Γιώργο Λάβδα.

Θα γίνουν παρουσιάσεις portfolios από τις παραπάνω ομάδες οι οποίες και θα συμμετέχουν με μέλη τους στην διημερίδα. Απώτερος σκοπός η συζήτηση γύρω από την φωτογραφία.


Οργάνωση:
ΠΟΦΠΠ
Email: photopofpp@gmail.com

Blind..

όπως σε μια παρτίδα σκάκι, η αρχή είναι γνωστή. Η παρτίδα όμως είναι BLIND.

Πιόνια δεν υπάρχουν στη σκακιέρα, ούτε οι κινήσεις γράφονται σε χαρτί. Κοιτάς τη σκακιέρα, λες την κίνησή σου, και κρατάς στο μυαλό τη θέση του κάθε κομματιού.

Το τέλος είναι επίσης γνωστό. Κάποια στιγμή μαθαίνεις και το πότε..

παίζουν τα λευκά.
26 κινήσεις ΜΑΤ.

Όπως σε μια παρτίδα σκάκι, αυτό που πάντα λείπει είναι η μέση..

Καταξίωση..

η καλλιτεχνική αξία της φωτογραφίας και το ταλέντο του καλλιτέχνη, θα αναγνωριστούν μετά το θάνατό σας..

Πετσέτα..

θα ‘θελα να ‘ξερα , ποιος την κρέμασε..

Χρέη..

φέρνουν τους ανθρώπους σε επικοινωνία..

Οπτική - Λεκτική - Σωματική..

Βράδια..

γυρνάω στο σπίτι αργά το βράδυ, όταν οι άλλοι έχουν κοιμηθεί. Δε μου αρέσει να μιλάω στους άλλους όταν είμαι σπίτι. Κάνω όμως λίγη φασαρία, τόση ώστε απλώς να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός, "α, ο μαλάκας ήρθε".

Όταν ξυπνάω τα βράδια από τον πυρετό, δεν ενοχλώ κανέναν. Κατεβαίνω στον κήπο όπως είμαι, ανοίγω την αποθήκη και βγάζω έξω τη μηχανή του γκαζόν, όσο πιο ήσυχα γίνεται. Την βάζω μπρος για να 5λεπτο. Που και που τη μαρσάρω κιόλας. Έτσι τους ενοχλώ όλους..

Άλλα βράδια το σκάω από το σπίτι, χωρίς να πάρει κανείς χαμπάρι. Ούτε όταν γυρνάω καταλαβαίνει κανείς τίποτα. Απόλυτη ησυχία. Καμιά φορά ούτε και εγώ..

Γυρνώντας σπίτι πάλι τα βράδια, ξεσαμαρώνομαι με συγκεκριμένη διαδικασία. Αφήνω την τσάντα κάτω σιγά σιγά. Λίγο προτού την ακουμπήσω την σπρώχνω με όλη μου τη δύναμη. Γδύνομαι, τσαλακώνω τα ρούχα μου και προσεχτικά τα τοποθετώ εκεί που πρέπει να είναι. Το ένα παπούτσι πάνω από βιβλιοθήκη, το άλλο κάτω από το κρεβάτι, το μπλουζάκι στο γραφείο και το παντελόνι στο πάτωμα. Πριν φορέσω τις πιτζάμες μου, πάντα φοράω μία φόρμα και ένα κοντομάνικο. Μετά ξανά γδύνομαι και φοράω τις πιτζάμες. Σαν τις πουτάνες, γδύνομαι και ντύνομαι. Είναι το μόνο που μου θυμίζει πόσο μεγάλη πουτάνα είμαι..

Ειδήσεις..

υπάρχουν καλά νέα και κακά νέα. Με ποια να ξεκινήσω πρώτα??

Λοιπόν, ξεκινάω με τα κακά νέα..

Κακά νέα: δεν υπάρχουν καλά νέα..


περισσότερες ειδήσεις: στο podcast όπως και εδώ, παίζει Πορτοκάλογλου - "Τα καράβια μου καίω", που έχει το εφοπλιστικό όραμα μέσα..

2 μέρες μόνο..

ο Χριστός επάνω στο σταυρό παίρνει το 1 (πρώτο) βραβείο αντρικού ρόλου. Κατά την τέταρτη μέρα, ημέρα Δευτέρα, και όχι κατά την τρίτη, Κυριακή, όπου όλα είναι κλειστά, πέρασε από τα γραφεία της WARNER και παρέλαβε το αγαλματίδιο.. Πού να πήγαινε και φαντάρος δηλαδή..

Το σωστό μάθημα ζωής όμως, αυτό που έπρεπε να μας μαθαίνουν, το δίνει ο εκ δεξιών του Brian..

"Πάρε το σφυράκι σου,
Χτύπα το καρφάκι σου,
Πήγαινε στον άρχοντα,
Πάρε τα τριάκοντα."

Με τόσα καπνογόνα που μαζεύτηκαν στις πορείες, της Κολάσεως θα γίνει της Αναστάσεως..

Made in Greece..

λοιπόν τα έχω πάρει στο κρανίο, και δεν ξέρω που να τα πω.

Σιγά μην τα πω στο blog μου..

Να αρχίσω να παίρνω τηλέφωνα, θα τους/τις ξυπνήσω, αφού κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

Την Ταϊβανέζα, και την κάθε Ταϊβανέζα, π.χ. Αμερικάνα, Κινέζα, Αμερικανοκινέζα, Αμερικανοϊρλανδέζα, Ιρλανδέζα (σκέτη), και ό,τι ΜΗ Ελληνίδα, την προτιμώ χίλιες φορές από τις Ελληνίδες. Ευτυχώς (για τις Ελληνίδες) που ήταν και μία που ξηγήθηκε σωστά και έσωσε λίγο την κατάσταση, γιατί η άλλη ήταν να μην πω γιατί ήταν..

Ακούς εκεί υφάκι.. Δεν είσαι η Κλεοπάτρα, ξεκαβάλα. Ευτυχώς μόνο δυο τρεις κουβέντες είπαμε, αλλά σε έβλεπα όλη την ώρα. Την έχω ζήσει πολλάκις αυτήν την κατάσταση. Και κάι κάι κάι με έχει πάει.. Δε χρειάζόταν περισσότερο για να καταλάβω..

Και να ταν μόνο αυτή?! Είπαμε made in Greece, γέννημα θρέμα. Υπάρχουν και άλλες, πάρα πολλές. Και πού έτυχε αυτό? Στην άκρη του κόσμου. Τελικά όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Άλλαξε μυαλά, και στυλ γιατί δεν θα τη βγάλεις καθαρή (προς την Ελληνίδα). Εδώ είσαι εκτός έδρας και δε σε παίρνει..

Καλού κακού, για παν ενδεχόμενο, για αν είμαστε έτοιμοι, αν ω μη γέννητο, μακριά, από εμάς και θεός φυλάξει, ώστε την επόμενη φορά, να μην τα πάρουμε στο κρανίο, αγοράζω..

Τσαμπουκά,
Αντριλίκι,
Μηχανή μεγάλου κυβισμού, με όλα τα σύνεργα δερμάτινα, αλυσίδες κτλ,
Καφριλίκι,
Σταρχιδισμό,
Μπόλικο σάλιο για φτύσιμο,
Σφαλιάρες,
Βρώμικες ατάκες,
Φαλλοκρατισμό,

προσθήκη: Θράσος x10

Συμπληρώστε γιατί θόλωσα..

Πρωταπριλιά..

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΣΑΣ..

η μόνη μέρα που ο θεός έχει άλλοθι. Η πίστη πρέπει να είναι τυφλή..

προσθήκη:μετά τα 5 πρώτα σχόλια, το post αφιερώνεται στον lazinio..

Ψεγάδια..

κανείς δεν είναι, τέλειος.

Μπορεί όμως να είναι, τελείως..

προσθήκη: μερικοί είναι απλώς αιγόκεροι..

Ψείρες..

όταν είναι μικρός ο άνθρωπος, μαζεύει στο κεφάλι του ψείρες.

Όταν μεγαλώσει γίνεται ο ίδιος ψείρα-ς.

Τελικά πρέπει να φταίει το.....σαμπουάν..

Made in Taiwan..

έχω μπει σε πρόγραμμα σκληραγώγησης. Δοκιμάζω και δαμάζω τον εαυτό μου. Ξενυχτάω, μένω 2 και 3 μέρες άυπνος, λύνω δύσκολα sudoku, πίνω, εξασκούμαι, τρέχω, φωνάζω, μου λέω είμαι ο καλύτερος. Μου κάνω πλύση εγκεφάλου, ανάκριση κάτω από το φωτιστικό, και το πιο δύσκολο από όλα καθαρίζω το σπίτι – πλένω – πλένομαι..

Βλέπω ταινίες Ράμπο, Ρόμποκοπ, ατσαλένιος αετός ΙΙ, μαγειρική με τη Βέφα και δελτία ειδήσεων.. Διαβάζω περιοδικά της σειράς, και προσπαθώ να δώσω λύση στην κάθε μία, που τα έχει με 5, αλλά γουστάρει τη γειτόνισσα..

Θέλω να είμαι όσο πιο έτοιμος γίνεται..

Βγήκα με μία Ταϊβανέζα τις προάλλες και πολύ φοβάμαι ότι παίρνει επαναφορτιζόμενες.. Δύσκολα τα πράματα..

Μέρα Ποίησης..

διάβαζα ποιηματάκια του Γ. Αγγελάκα και περπατούσα στο δρόμο. Είχα απορροφηθεί εντελώς. Τόσο που περπατούσα στα τυφλά. Φτάνοντας στο φανάρι σε κεντρικό δρόμο, μπήκα σε τρομερό δίλημμα. "Να συνεχίσω να διαβάζω ή να ελέγξω τη διάβαση περνώντας με ασφάλεια?" Ιδού η απορία. "Τελικά αν είναι να με πατήσει κανένα αμάξι, θα πάω διαβασμένος" σκέφτηκα και διέσχισα το δρόμο δίχως να κουνήσω τα μάτια μου από αυτό που διάβαζα.

Μέρα της ποίησης σήμερα, και στέλνω 3 ποιηματάκια, με το μεσαίο να είναι και το μακρύτερο, από την ποιητικές συλλογές του Αγγελάκα "Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι" και "Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;" (σσ. κάθε τραγούδι από τις Τρύπες θα μπορούσε να είναι ένα ποίημα)

"Όλη μέρα εδώ
Γεμίζω αδειάζω τασάκια
Γεμίζω αδειάζω κουράγιο
Γεμίζω αδειάζω έρωτα
Τίποτα δεν πρέπει να γεμίζει
Πάνω από τα όριά του
Διαφορετικά ξεχειλίζει
Λερώνει
Σε βάζει σε μπελάδες"

"Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα
Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα
Μην περιμένοντας κανέναν να μου χτυπήσει την πόρτα
και κανέναν να με χαϊδέψει
και κανέναν να με μαστιγώσει
και κανέναν να με δεχτεί
και κανέναν να με απορρίψει
Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι
που θα μπορούσε να 'ταν η ευτυχία
Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις
Και όλα πήγαν στράφι"

"Καταραμένη γυναίκα,
μου 'μαθες τόσα πολλά
δεν πρόκειται να στο συγχωρήσω ποτέ"

Πι.ες. εδώ βρίσκονται και άλλα ποιήματα διαφόρων ποιητών. Αν πάτε στο λινκ, κατεβείτε στο κάτω μέρος της σελίδας και πατήστε στα βελάκια. Μάλλον είναι ο μόνος τρόπος. Αν τα γράμματα είναι σε κινέζικα, μην πάτε να μάθετε κινέζικα. Δεξί κλιλ -> κωδικοποίηση -> ελληνικά. Τι Systran και μ@λ@κίες..

18/3

πέρυσι τέτοια μέρα και περίπου ώρα έγινα άντρας με τη βούλα (με "β" μικρό). Είχα κάνει αίτηση κανά εξάμηνο πιο πριν και περίμενα είτε να απορριφθεί είτε να εγκριθεί. Τελικά εγκρίθηκε..

υπάρχουν πολλοί τρόποι να γίνει κάποιος άντρας. Άλλος γίνεται με το στρατό, άλλος με τη δουλειά – το γιαπί – το πηλοφόρι – το μυστρί, άλλος με την πρώτη σεξουαλική επαφή και δυο τρεις άλλοι τρόποι που μου διαφεύγουν. Εγώ πέρασα από όλα αυτά τα στάδια ή έστω άγγιξα, αλλά απόμεινα παιδί..

ένα χρόνο πριν έμαθα την ηλικία μου, τις ευθύνες μου και κυρίως ότι πρέπει να αλλάξω τρόπο ζωής και σκέψης. Καμιά φορά όμως δε μπορεί να χωρέσει στο νου μου και φρικάρω. Ήταν ένα πολύ δυνατό μάθημα για όλους μας και μάθαμε πολλά.. Τα δάκρυα δε δίνουν λύσεις, ούτε το να το σκέφτομαι. Δεν αρκούν. Πρέπει να προχωρήσω σε πιο ουσιαστικές πράξεις προς εμένα και προς στους άλλους. Ελπίζω μόνο να μη έρθει η στιγμή να πω "πάλι αργά"..

ξέρω υπάρχουν χειρότερα, τρις-χειρότερα, αλλά αυτό δε μπορεί να με κάνει να τραγουδάω. Το κάθε πράμα θέλει το χρόνο του. Δυστυχώς έχασες τα καλύτερα. Αυτά για τα οποία πάλευες για εμάς.. Αν μια λέξη μου έμεινε είναι "κρίμα"..

είμαστε όλοι μας καλά, σε σκεφτόμαστε, είμαστε περήφανοι για σένα, πατάμε γερά σε ό,τι έχτισες για εμάς και συνεχίζουμε. Και πού ‘σαι, μου χρωστάς μία συναυλία στο Μάλαμα. Ελπίζω κάποτε να μπορέσεις να με πας. Μπορεί η ξενιτιά να είναι δύσκολη όπως λένε, αλλά όπως λέει και το τραγούδι "της αγκαλιάς η ξενιτιά, είναι η πιο μεγάλη"..

Φίλε μου Ν. , Φίλε μου Η. , για όσα έχουμε ζήσει και κάναμε μαζί, Φίλη μου Κ., και για τη συμπαράστασή σας, σας έχω Φ..

Τα 'χω παίξει - ιστορίες..

σήμερα ανεβαίνουν 2 ιστορίες. Η πρώτη ιστορία βασίζεται σε 5 λέξεις που διάλεξε το πατσιούρι και η δεύτερη σε 5 λέξεις που διάλεξε η λούπα.. Οι λέξεις είναι σε bold. Αν δε μπορείτε να τις βρείτε τότε κρύβονται στα νοήματα.. (ρε Αλέξη, μην κρύβεις τις λέξεις. Φέρ’τες πίσω.)


ιστορία νο1: (ψυχάκι, υπομονή, νυχτολούλουδο, μπάτσος, θαλπωρή)

καθόταν γυμνός στην πολυθρόνα του και έβλεπε τηλεόραση. Είχε αποβλακωθεί εντελώς μιας και η τηλεόραση έδειχνε μόνο χιόνια εδώ και αρκετή ώρα. Το ίδιο αποβλακωμένοι ήταν και οι τεχνικοί στο κανάλι που δεν έφτιαχναν τη βλάβη..

Φορούσε μόνο ένα αστυνομικό καπέλο με το χαρακτηριστικό σήμα LAPD (Los Angeles Police Department). Του το είχε αφήσει ο εραστής του το προηγούμενο βράδυ, για να τον θυμάται. Ο ένας (ο εραστής) ήταν πεζοναύτης, και αυτός μούτσος. Για αυτό ταίριαξαν. Ήξερε ότι δεν θα τον ξανάβλεπε. Πάντα έτσι γινόταν..

Προσπάθησε να σκεφτεί τον εαυτό του να χορεύει γυμνό και χαρούμενο. Μάταιο. Τίποτα δε μπορούσε να σκεπάσει τη γύμνια του. Όχι τη σωματική, αλλά την ψυχική. Είχε απογυμνωθεί ψυχικά εντελώς και αυτό ήταν που τον έκανε να κρυώνει πιο πολύ.

Ό,τι και να σκαρφιζόταν δεν του έδινε πια την ικανοποίηση που ζητούσε. Τι ναύτες, τι στρατιώτες, τι σώματα ασφαλείας, τι πυροσβέστες. Τίποτα. Όλα του πέφτανε λίγα. Υποκατάστατα μιας ζωής, εγκλωβισμένος σε αυτά. Το μόνο που ζητούσε από τη ζωή του ήταν ζεστασιά, αλλά είχε εγκλωβιστεί..

Με πολύ βάσανο ανασηκώθηκε. Άνοιξε το παράθυρο και μύρισε τα lilium candidum. Έκοψε ένα και το έβαλε στα δόντια του. Ένιωσε ικανοποίηση. Χάρηκε επίσης που βρήκε το θάρρος να σταθεί γυμνός στο παράθυρο και να δείξει στους γείτονες τα @@ του. Όλοι τον κράζανε στην γειτονιά. Μόνο που ήταν βράδυ και δε φαινόταν τίποτα.

Δεν άντεξε άλλο. Άφησε το παράθυρο ανοιχτό, άνοιξε την πόρτα, με το πηλήκιο στο κεφάλι και το λίλιο στα δόντια έφυγε προς το δάσος αναρωτώμενος: "Τι είναι το ψυχάκι, ρε πούστη??"


ιστορία νο2: (λύκος, ιέρεια, πέτρα, ποτέ, αντίο)


η ιέρεια βγήκε μέσα από τους καπνούς και τα θυμιάματα. Είχε μαστουρώσει για τα καλά μιας και έπρεπε να δώσει χρησμό. Είχε ανάψει και κάτι ποντικοφάρμακα πίσω στα καμαρίνια, μαστούρα και γλυκιά βραδιά δηλαδή..

Είχε να φάει από την προηγούμενη μέρα και πεινούσε σα λύκος. Δεν το πάλευε. Σύμφωνα με την διαδικασία έπρεπε να μείνει νηστική. Τα είχε παίξει όμως. Άρπαξε ένα κριτσίνι, το έσπασε στα δύο και το μασούλησε.

Η "πέτρα του σκανδάλου" ήταν ο Θεμιστοκλής. Οι Έλληνες είχαν πάρει τον πούλο στις Θερμοπύλες. Έτσι άρον άρον αναγκάστηκε να πάει να πάρει χρησμό. "Τον παπάρα τον Ντέμη" έλεγε και ξανάλεγε. "Ρε Ντέμη ξέρεις να κάνεις απονευρώσεις? Όχι. Με καράβια ξέρεις να παίζεις κα βαπόρια. Τι χρησμό θες τότε??". "Αν και ξέρω. Σας τελείωσε εκεί κάτω το πράμα και ήρθες να πάρεις άλλο". "Τέλος πάντων, μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει" έλεγε η ιέρεια και σκεφτόμενη το τριήμερο ρεπό της, έπαιρνε κουράγιο.

Έκατσε να χαλαρώσει. Άναψε ένα τρίφυλλο και άρχισε να λογίζεται. Θυμήθηκε όλους αυτούς τους γκόμενους που τους είχε δει μόνο για μια φορά και ποτέ ξανά. Η μια φορά ήταν όμως αρκετή για να τους ερωτευτεί και να την βασανίζουν οι σκέψεις για καιρό. Ήξερε ότι έτσι όμως δε γίνεται δουλειά. Αν τους ήθελε πραγματικά έπρεπε να το πολεμήσει. Είχε φάει τα μούτρα της όμως και πολλές φορές δείλιαζε.

Άλλες πάλι, οι συνθήκες δεν επέτρεπαν κάτι παραπάνω από τη μια ματιά. Αυτό ήταν και που της τη βίδωνε. Άρχισε να ρουφάει με μεγαλύτερη μανία. Τι είναι πιο ψεύτικο? Το ανεκπλήρωτο της μιας ματιάς, ή τα σαθρά αισθήματα που νιώθεις για τον γκόμενο στο κρεβάτι σου? (Ξανά-)Είπε αντίο και στους 2 με την ελπίδα ότι την επόμενη θα γίνει πραγματικότητα..



Με τη σειρά μου προτείνω τους:

λαζίνιο, αστάρτη, αργυρένια, αν205, λιοντάρα, δεμονια, σόκρατες, καιρό, νάντια

είστε μπόλικοι , και όποιος/α άλλος/η θέλει ας μου κάνει παράπονα ότι τον/την ξέχασα να τον/την συμπληρώσω.

Με τις λέξεις: γαλανέ (ως έχει στην κλητική), γυροφέρνω, κουτόχορτο, χρυσαφένια, τσαλαπατήματα

Τα 'χω παίξει - ταινίες..

με έχουνε γεμίσει (λαζίνιο , αστάρτη) με τα μπαλάκια τους και τα έχω παίξει.. Βρε αφήστε λίγο να μελαγχολήσω, να φιλοσοφήσω, μπας και βρω καμιά λύση, κανά φως, κανά άλλο μονοπάτι. Όχι εκεί, να παίξεις..

Σειρά έχει το παιχνίδι με τις 7 ταινίες. Το παιχνίδι με τα κόμικ δεν το βλέπω να προχωράει μιας και Αστερίχ και Λούκυ Λουκ διάβαζα. Άντε και μερικά του Στάθη. Α! Και μπόλικα του Αρκά και Μαφάλντα. Οκ, εύκολο ήταν.

Οι ταινίες που γουστάρω δεν έχουν περάσει μπροστά από τα μάτια μου πάνω από 2 φορές. Οι περισσότερες 1 μόνο φορά και 1 μόνο 3 (φορές). Υπάρχουν βέβαια και ταινίες που τις βλέπω συνέχεια και ας μη τις γουστάρω. Αυτές και θα παρουσιάσω.

Αν το άλογο σκοντάψει στην ταινία, τότε όσες φορές και να δεις την ταινία, το άλογο θα συνεχίζει να σκοντάφτει. Αλλιώς δεν είναι ταινία, αλλά σήριαλ στην τηλεόραση.

Ταινίες:

1. Πέμπτη
2. Παρασκευή
3. Σάββατο
4. Κυριακή
5. Δευτέρα
6. Τρίτη
7. Τετάρτη

Κάθε βδομάδα η ίδια ταινία. Καμία αλλαγή, καμία έκπληξη. Αφού έκανα τον έξυπνο προχωράω..

1. "Ο χαμένος τα παίρνει όλα" του Ν. Νικολαΐδη με τον Αγγελάκα.



2. "Ο ασυμβίβαστος" και εδώ του Α. Θωμόπουλου με τον Παύλο Σιδηρόπουλο.



3. "Να είστε εκεί κύριε Τσανς / Being There" του Hal Ashby με τον Πήτερ Σέλλερς. Κατά πολλούς άνετα θα μπορούσα να είμαι εγώ ο πρωταγωνιστής.



4. "Τα παιδιά του πετρελαίου" του Ebrahin Forouzesh – Ιρανική 2001.



5. "Ο στρατηγός" του Buster Keaton με τον ίδιο – 1925, μαυρόασπρη, βουβός.



6. "Παρίση – Τέξας" του Wenders με τη Ναστάζια Κίνσκυ (θεά).



7. "Η έβδομη σφραγίδα" – του Μπέργκμαν. Ο Χάρος προ(σ)καλεί τον Ιππότη σε μία παρτίδα σκάκι. Ποιος κερδίζει άραγε?



Σταματάω εδώ γιατί γίνομαι πολύ κουλτουριάρης. Το ξέρω Μπουνιουέλ δεν θα μου το συγχωρέσεις αλλά τι να κάνουμε. Πάω να ακούσω το yiassou Maria μπας και συνέλθω..

Και τώρα πρέπει να προτείνω τον πιο αδύναμο κρίκο..

1. δεμόνια
2. σώκρατες
3. γεωργία με τον αρούλη
4. λούπα
5. καμπαμαρού
6. πατσιούρι
7. κοσμογυρισμένη

Για άλλες ταινίες και σειρές πατήστε http://www.greek-movies.com, καθώς επίσης και http://filosofia.gr/blogs/index.php?blogId=20


Το παιχνίδι με τις λέξεις από βδομάδα..

Υποψίες..

είναι που νιώθω και εγώ μία οικειότητα. Και δεν έχουμε γνωριστεί να φανταστείς, ούτε καν σε αυτά τα μπαρ της χυλόπιτας της μιας βραδιάς. Ούτε τι χρώμα έχουν τα μάτια σου ξέρω, ούτε πώς ηχεί η φωνή σου, ούτε να σε δω από μακριά. Να δω το βάδισμά σου.

Αν και στη μεταθάνατο ζωή δεν πιστεύω, πιστεύω όμως στην προηγούμενη ζωή. Μπορεί τότε να ήμασταν εξερευνητές ή αδερφές ψυχές. Δεν ξέρω για σένα, πάντως εγώ ήμουν σίγουρα αδερφή.

Χτες ήταν η γιορτή της Γυναίκας. Περίμενα το τέλος της ημέρας άντε και λίγο την επόμενη. Κανένας δε μου ευχήθηκε χρόνια πολλά. Έτσι είμαι υπερήφανος για τον αναμφισβήτητο ανδρισμό μου..

Πανεπιστήμια Καπέλο..

και αυτό το πανεπιστήμιο κλειστό, για τους ίδους ακριβώς λόγους..

μία άλλη ματιά.. (κάντε κλικ)


Πι.ες. το ίδιο ποστ, μετά από 5! (πέντε παραγοντικό) αλλαγές - σχεδόν στην αρχική του μορφή. Αν άλλαζα και τα σώβρακά μου τόσο συχνά θα μουν μισός άρχοντας...

Ο ΑΡΗΣ..

σε αυτή την μπλοκόσφαιρα άλλος έχει το όνομα και άλλος τη χάρη. Το όνομα το έχει ο «πιτσιρίκος» και τη χάρη την έχει ο Άρης..

Ο Άρης είναι ένα μικρό τσακαλάκι, δέκα μόλις ετών, και μπλοκάρει. Εγώ πάντως του βάζω 10 με τόνο.

Για να πάτε στην ιστοσελίδα του, πατήστε τον κάλλο σας και ταυτόχρονα πατήστε εδώ..

Αν δεν έχετε κάλλο, πατήστε απλώς εδώ..

Αν δεν μπορείτε να πατήσετε "απλώς", πατήστε όπως λάχει εδώ..

Να σαι καλά μικρέ μου να μπλοκάρεις. Κοίτα να δεις που άρχισα να νιώθω παππούς..

Να τον προσέχετε γιατί σας έφαγα..

Καλού κακού, πίσω και σας έφαγα..

Surrealism..

ώρε γλέντια.. έχω λέει κάτι λιγότερο από δύο μήνες πριν με κηρύξουν ΛΙΠΟΤΑΚΤΗ.. Yeah!! Δεν μπορείτε να με χαρακτηρίσετε ως "ΑΠΛΩΣ ΛΕΙΠΩ"??

Αναρωτιέμαι, εκτός από το "ως πότε θε να με τρώνε αι κόται", πόσο πάει το μαλλί για να τη σκαπουλάρω. Ποιον να ρωτήσω, άραγε?? Κοίτα να δεις που το σύστημα θα εκσπερματώσει πάνω μου, και θα την πληρώσω εγώ στο τέλος.. Τώρα βρήκε να λειτουργήσει??

Και αυτό γιατί.. Όταν τελείωσα τη σουξε-αλική πράξη, είχε πολύ σουξέ, με αυτό που λέγεται πανεπιστήμιο, πήγα στη στρατολογία στο Γουδί, και τους είπα:

"Το και το"..

"Όταν ξανάρθεις φέρε πιστοποιητικά να πάρεις άλλη αναβολή", απάντησε ο Κάκαλος..

"Θα δεις εσύ, θα δεις τι θα πάθεις", πετάχτηκε ο Χλαπάτσας πίσω από την κλειστή πόρτα..

Ρε παιδιά Low Achaia – Αθήνα, δεν είναι Βικτώρια – Ομόνοια. Όταν ξανάρθεις και μου έκανε νόημα να φύγω.. Κοινώς με έδιωξε. Α ρε Κάκαλε. Θα δεις εσύ, θα δεις τι θα πάθεις..

Μου έδωσε να καταλάβω ότι ως το τέλος της αναβολής, 31/12/2007, μπορώ να κάθομαι.. ΧΑΧΑ φίλε σε ξεγαλάσαμε..

Το γραφείο του Κάκαλου ήταν μες στην μπίχλα και μου μπήκαν ψύλλοι στα αυτιά.. Έτσι αφού έκανα εξουσιοδοτήσεις σε λυτούς και δεμένους (καλά οι δεμένοι δε μπορούν να βοηθήσουν και πολύ) την κάνω προς το ακρόνειρο, να σπουδάσω δημοσιογράφος ή καλλιτέχνης..

Στέλνω τα επίσημα έντυπα και μεταφράζονται στο υπουργείο εξωτερικών επίσης επίσημα. Τα παίρνει ο πατέρας μου και τα πάει στη στρατολογία (και γω απόρησα πώς τα κατάφερε, αφού τον είχα δεμένο). Εκεί τα πήρε στο κρανίο. Έπρεπε να παρουσιαστώ, λένε. Μα πήγα και με διώξατε.

Τώρα περιμένω να μου στείλει τα έγγραφα πίσω, να τα πάω στο προξενείο, να τα επικυρώσουν, να εξουσιοδοτήσω τη θεία μου, της θειάς μου δηλαδή, και να τα ξαναστείλω πίσω, της θειάς τους δηλαδή.

Α, ρε καραβανέα, όλοι την όρεξη σου έχουμε. Επειδή εκείνο το μεσημέρι, σου ρθε να τα ξύσεις, εγώ τώρα πρέπει να τρέξω, πάλι.

Κάποια στιγμή πρέπει να κοιτάξουμε πώς να αποκτήσουμε τη δικιά μας κατσίκα, και όχι πώς να τα τινάξει η κατσίκα του γείτονα. Να ταλαιπωρούνται μόνο όσοι πρέπει και για ό,τι χρειάζεται και όχι όσοι περισσότεροι τόσο το καλύτερο.. Έλα λίγο να κουνιόμαστε. Τελικά τα μόνα που κουνιόνται είναι τα @ρχίδι@ μας (sorry για το "μας").

Θεία κράτα γερά, θα τα καταφέρεις..

Πι.ες. Πότε είναι οι επόμενες εκλογές, για να βγάλω εισιτήρια?? Μόνο τότε..

Επόμενα 2 post:
1.γαλλικός ιμπρεσιονισμός

2.ελληνικός κυβισμός (κοινώς μπαρμπούτι, τάβλι)

Realism..

πάνε σχεδόν 2.5 χρόνια που διάβασα το πάρα-πάρα-κάτω κείμενο. Μου το είχαν στείλει την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΕΛΑΒΑ ΤΟΤΕ.

Ήταν forward mail και δεν ξέρω τον συγγραφέα. Μάλλον δημιουργήθηκε από το λαό ή από τα πολλά forward. Ταξίδεψε από στόμα σε στόμα, από τόπο σε τόπο, όπως τα δημοτικά τραγούδια ένα πράμα (και τα φιλιά), και κάποια στιγμή ολοκληρώθηκε ολοκληρωτικά..

Θυμάμαι ότι είχα γελάσει με την καρδιά του μπάρμπα Μήτσου. Ήταν ο μόνος συμβατός δότης. Μπάρμπα Μήτσο να είσαι καλά (εκεί που είσαι-και ξέρω πού είσαι).. Μόνο που μου άφησες μια καρδιά πληγωμένη, τίποτα πια δε σου μένει και τα λοιπά.. Μου πήρε καιρό να ξεπεράσω την παλιά σου αγάπη, την κυρά Βαγγελιώ. Ξαναβρεθήκαμε στα ίδια μέρη. Η καρδιά σου φτερούγισε και κατάλαβα ότι ήταν αυτή. Δε με γνώρισε γιατί τα μάτια μου δεν έχουν το ίδιο χρώμα με τα δικά σου, και ούτε τον ίδιο τρόπο να κοιτάνε.. Της ζήτησα ένα νερό κυρά Βαγγελιώ, το ήπια στην υγειά μου, γιατί ήμουν λίγο κρυωμένος, και έφυγα..

Από τότε λοιπόν που πρωτοδιάβασα το κείμενο, η κάθε μου μέρα άρχιζε να αλλάζει σιγά σιγά και πλάκα την πλάκα χωρίς να το καταλαβαίνω. Σήμερα το ζω καθημερινά και εντόνως..

Το κείμενο..

«Έξω ο ήλιος βράδιαζε. Ο Ήρωας σηκώθηκε για να κλείσει το ξυπνητήρι και να το βάλει στην πρίζα. Πλύθηκε, κατούρησε και κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα. Έβαλε να γίνεται ο καφές του στο μπ-Ρικι Μάρτιν, σιδέρωσε το φαγητό για το βράδυ και άπλωσε τα τζάμια. Άνοιξε το ραδιόφωνο και άκουσε με νοσταλγία τραγούδια που του θύμιζαν στιγμές που άκουγε τραγούδια στο ραδιόφωνο (Λογικό). Από τον φεγγίτη έμπαινε ένα φέγγος. Πάτησε το κουμπί για τις σκάλες και κατέβηκε.

Μπήκε μέσα στο αυτοκίνητο, έβαλε το κράνος, κίνησε τον έλικα και έβαλε μπρος στα κάλλη τι' ναι ο πόνος. Οδήγησε για κανά 20λεπτο και έπειτα από 3 ώρες έφτασε στην τριώροφη σκηνή του αρχηγού.

Στην πόρτα τον περίμεναν ένας μπράβος που έπινε Λουμίδη και ένας λουμίδης που έπινε μπράβο καλωσήρθατε. Τον οδήγησαν μέσα στην είσοδο κινδύνου. Εκεί συνάντησαν κάτι αφάνταστο, αφού είναι αφάνταστο όμως δεν μπορώ να φανταστώ τι ήταν.

Τακ-τακ φώναξε με την βαριά σχεδόν γυναικεία φωνή του. Έσπρωξε την μεγάλη, ξύλινη, ανοιχτή πόρτα και μπήκε μέσα. Εκείνη την στιγμή ο αρχηγός έφτιαχνε ένα φαγητό και το έσβησε με λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι του. Του γυρνάει πλάτη, τον κοιτάζει στα μάτια και ένα χαμόγελο δυσαρέσκειας ζωγραφίστηκε πάνω του.

- Θες να πεθάνεις ?
- Ναι, αρνήθηκε.
- Θα έχεις άσχημα ξεμπερδέματα με αυτά που κάνεις ! , τον ρώτησε.
- Δεν με νοιάζει, απάντησε μονολεκτικά και ένας τόνος σιωπής απλώθηκε στα λόγια του.
- Η θέση σου είναι δύσκολη Ήρωας.
- Δικό σου πρόβλημα, σιώπησε.
- Τι θα κάνω με σένα ?
- Δεν με νοιάζει, είπε με αγωνία.
- Να σου κάνω μια ερώτηση ?
- Όχι.
- Ποια ηθοποιός σου αρέσει ?
- Η Μουρ, η Ντέμυ Μουρ, μουρμούρισε.»

Αγώνας 1000 μέτρων..

θα πέσουν κορμιά..

οι μάχες θα είναι ομηρικές και οι μνηστήρες είναι ήδη αρκετοί. Από την εκκίνηση υπάρχει συνωστισμός. Ο αριθμός αναμένεται να υπερβεί τα λογικά όρια. Θα πλακώσουν και οι βάρβαροι. Από την άλλη χωρίς τους βαρβάρους τι θα απογίνουμε??

Όταν μαζεύονται πολλοί στην εκκίνηση τότε πρέπει να πάρεις κεφάλι. Από κει και πέρα έχεις λιγότερους να κοντράρεις. Προσοχή όμως σε αυτούς που τρέχουν ξοπίσω σου. Οι ανάσες γρήγορες και τα βήματα ηχηρά. Πανικό δημιουργούν στους άπειρους και στους αδάμαστους..

Αν είσαι όμως δυνατός δεν έχεις να φοβηθείς κανένα. Τρέχεις στο ρυθμό σου και άσε τους άλλους να πνίγονται. Αλλά δυνατός με Δ κεφαλαίο. Αν είναι μάγκες ας ακολουθήσουν. Φρόντισε όμως να το δείξεις εξ αρχής αλλιώς την πάτησες. Πρέπει να τους κόψεις τον αέρα από το πρώτο βήμα. Γιατί και ο πίσω σου μπορεί να είναι εξ ίσου μάγκας και δυνατός. Το παιχνίδι του γνωστό. Τακτική.. Το ρόλο αυτό τον έχεις παίξει και εσύ και ξέρεις πολύ καλά, τα μυστικά του..

Φοβού τους τακτική φέροντες.. Φοβού. Δεν ξέρεις τι κρύβει το μανίκι τους. Περιμένουν το λάθος σου και όταν οδηγείς την κούρσα, ο μόνος αντίπαλος είναι ο εαυτός σου. Ο πιο σκληρός αντίπαλος.. Το πιο σκληρό καρύδι..

Τρως τον αέρα και δίνεις το ρυθμό.. Τελειωμένος. Τα τελευταία μέτρα σε βρίσκουν ανίκανο να δώσεις το παραπάνω. Είσαι κουρασμένος, κομμένος στα δυο. Η υπέρβαση δεν έρχεται και χάνεις. Βλέπεις τον πίσω σου να σε προσπερνά σα σταματημένο και τότε όλα χάνονται. Μένει η εμπειρία. Αλλά αν δε μπορείς να μάθεις, πάλι τα ίδια λάθη θα κάνεις..

Εκτός και αν διαλέξεις, ως άλλος Ξέρξης να αναπαυτείς στο όρος Αιγάλεω και να κοιτάς τη μάχη. Τους πολεμιστάς να ιδρώνουν και να διαλύονται. Εσύ διαλέγεις μία ουδέτερη στάση και μένεις αμέτοχος. Μπορεί κάποιοι να νικήσουν, μπορεί και όχι.. Ίσως πονέσεις που δεν έδωσες και εσύ τη μάχη, ίσως και να βγεις με το τομάρι σου καθαρό και ασκόνιστο.. Ίσως. Θα το μάθεις μόνο όταν όλα πια έχουν τελειώσει. Αλλιώς περίμενε και περίμενε και περίμενε. Όλα είναι πιθανά.. Τακτική είναι και η μέθοδος της υπομονής.. Και ως τακτική ύπουλη..

Οι παράμετροι πολλές.. Κανένας αγώνας δεν είναι ίδιος. Ξεκινάς με μία εκτίμηση και βάζεις το στοίχημά σου..

Τακτική, ουδετερότητα, ή μπροστιά θα το δείξουν η καρδούλα σου και τα πόδια σου αν μπορούν και πόσο να αντέξουν το βάρος.. Πρέπει όμως κάποια στιγμή το μάτι σου να θολώσει σαν το μάτι του τρελλού και σαν άλλοτε. Όπως τότε που κέρδιζες τις μάχες και ένιωθες θεός για μια στιγμή. Τι τα ξέχασες?? Κιόλας?? Αυτά ήταν τα ωραία.. Για αυτά ζούσες..

Και να θυμάσαι: Στον αγώνα δεν υπάρχουν φίλοι.. Ο αγώνας θέλει Ψυχή..

Διάλεξε μέθοδο και όρμα..

Να σαι όμως έτοιμος.. Θα πέσουν κορμιά..

Παράνομη στάση..

αναγκαστικά μετακινώ το κάρο ως την άρση του απαγορευτικού (συνεχίζει να αδειάζει)..

Πιάσε, πέτα, λέγεται το νέο παιχνιδάκι, σε version beta, που κυκλοφορεί τελευταία στα μπλογκς, και είναι εντελώς δωρεάν.. Η αστάρτη μου πέταξε το μπαλάκι περίτεχνα αλλά δε μπόρεσα να το πιάσω. Ευτυχώς έχει πάντα δύο (μπαλάκια) μαζί της. Μου πετάει και το δεύτερο και το γραπώνω..

Γράφω 5 πράματα για εμέ και εν συνεχεία διαλέγω 5 (προσωπικότητες) που πρέπει να κάνουν το ίδιο..

εισπνοή..

1. λιγουρεύομαι τις τροφές σκύλων που βλέπω στο σούπερ – μάρκετ.. γιαμ..

2. μικρός ήθελα να ανατινάξω το χωριό μου, απλώς για το θέαμα. Τώρα που μεγάλωσα θέλω να ανατινάξω τον κόσμο (και για άλλους λόγους)..

3. τη βρίσκω να κάνω καυτά ντουζζζζ και παράλληλα να πίνω μπύρες. Πρέπει να αγοράσω καμιά μπύρα μπας και κάνω κανά μπάνιο..

4. είμαι μαζόχας.. μου αρέσει να υποφέρω..

5. προσπαθώ τέσσερα χρόνια να αρχίσω το κάπνισμα και δε μπορώ..

5 (+1). διακαής πόθος ετών να γνωρίσω τη Δήμητρα Καραμπεροπούλου (Δήμητρα πού είσαι??)..

Παρακαλούνται να βγάλουν τα άπλυτά τους στη φόρα οι:

lazinio

DAIMONIA

o kairos

kosmogyrismeni

kabamaru

argyrenia

lupa

vromios

updated: κάποιοι άλλοι έχουν ήδη προταθεί ή έχουν ήδη ποστάρει το παιχνιδάκι, οπότε δεν εμφανίζονται στην παραπάνω λίστα.. Όπως και να έχει χατίρια δε χαλάμε. Λατρεύουμε τα παράπονα γιατί μας κάνουν να νιώθουμε τύψεις..

εκπνοή..

ανυπομονώ να παίξουμε χαλασμένο τηλέφωνο και μουσικές καρέκλες..

(κακές συνήθειες δεν κόβονται. Πάντα κλέβω στα παιχνίδια – μετράει ως 5 + 2 ??)

Στάσις..

(καμιά φορά αδειάζει τελείως)

Ο Καραγκιόζης..

τη χαλβάδιαζα αρκετή ώρα. Ήταν καλό, ωραίο, φίνο γκομενάκι. Καθόταν ακριβώς απέναντι με μία παρέα 4 αγοριών. Τον καλό, τον κακό, τον άσχετο και τον ξέμπαρκο.

Ο ένας ήταν ο έτσι, ο δικός μου, ο γκόμενος, ο κολλητός. Το όνομά του άγνωστο..

Ο άλλος ήταν ο φαναράκιας. Ποτέ δεν είχε γκόμενα, συγγνώμη κοπέλα, και έτσι κόλλαγε σε όσους είχαν. Ποτέ δεν πρόκειται να έχει. Καλύτερα. Μία περισσότερη για εμάς..

Ο τρίτος ήταν πιθανότατα ο μέλλων. Καψούρης από καιρό που περίμενε την ευκαιρία να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη ή έστω να κάνει την αρπαχτή. Συνήθως το πετυχαίνει.

Ο τελευταίος ήταν ο μπράβος. Μπράβο του.. Καθάριζε όταν υπήρχε πρόβλημα ή έτσι χωρίς λόγο. Κυρίως το έκανε για να αποκτήσει εμπειρία, ώστε το καλοκαίρι να μπορεί να δουλέψει πόρτα σε κανένα καφενείο ή έστω λαντζιέρης..

Ήμουν και γω όμως εφοδιασμένος. Είχα πασατέμπο, ένα μαχαίρι από το Αλγέρι με μία κρητική μαντινάδα χαραγμένη και ένα κομμάτι ξύλο, για να το κόψω οδοντογλυφίδες. Κοιτούσα και θαύμαζα.

Με πλησιάζει ο μπράβος.

"Φίλε η κοπέλα ανήκει σε άλλον".

"Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου" σκέφτηκα. Μεγάλη παλιά επιτυχία.

Συνέχισα να κοιτάω.

"Φίλε η κοπέλα είναι Ι.Χ."

"Και το αμάξι μου Ι.Χ. είναι και χωράει 5 μέσα. Τις προάλλες έβαλα 9.. 3 μπρος, 6 πίσω. Μη σου πω ότι έχω βάλει και 10." είπα.

Έφυγε. Συνέχισα να κοιτάω με το ένα μάτι. Ξάπλωσα κιόλας κάτω να απολαύσω τα πασατέμπο και το θέαμα ωσάν τους Ρωμαίους. Να χα και κανά σταφύλι..

Βόλτα..

βγάζω φλας αριστερό, και με την ιλιγγιώδη των 20χμ -ναι 20 μόνο χμ, για μερικά πλάσματα στον πλανήτη είναι- στρίβω δεξιά -τι να κάνουμε δεξί αριστερό τα μπερδεύω, χωρίς εξαιρέσεις-.

Πήγαινα εκεί που βράδυ δεν είχα πάει ποτέ, και που όταν ήμασταν μικρά λέγαμε ο ένας στον άλλον φανταστικές και τρομακτικές ιστορίες που συμβαίνουν τα μεσάνυχτα, μόνο και μόνο για να χεζόμαστε πάνω μας. Πόσο μας άρεσε.. Εγώ ήμουν διαφορετικός. Κατουριόμουνα. Ακόμα δηλαδή. Παλιές καλές συνήθειες δεν κόβονται. Η συνέχεια γνωστή..

Άκουγα τον Νταλάρα στο ραδιόφωνο να αναρωτιέται και να θέτει σοβαρά ερωτήματα, "ποιος είδε ήλιο σαν αχινό, ποιος είδε βάρκα στο Χελμό στο Μέτσοβο βαπόρι, ποιος είδε φάρο στον Ψηλορείτη, κτλ". Εγώ πάντως όχι. Φοβήθηκα όμως μπας και δω κανά βαποράκι. Όχι τίποτα άλλο, άλλα ήμουν και άφραγκος. Γκαντεμιά..

..Ακολουθεί κοινωνικό μήνυμα..

"Μην παίρνετε ναρκωτικά. Δεν φτάνουν για όλους"

Ο ουρανός ήταν ξάστερος, και το φως του φεγγαριού λαμπρό. Το μόνο πράμα που αναγνωρίζω στον κοινοτάρχη: ο υποφωτισμός του χωριού. Η πόλη είναι μακριά και ο ουρανός απόλαυση.

..Ακολουθεί αντιδραστικό μήνυμα..

"Εδώ ο Καποδίστριας ΔΕΝ πέρασε, ΟΥΤΕ και θα περάσει"

Ανοιχτός χώρος, μέσα στο δάσος και πολύ ζεστασιά, παρόλο το κρύο που έκανε. Εντυπωσιάστηκα. Τρομερή ατμόσφαιρα. Και το καλύτερο, παντού αναμμένα φωτάκια. Περιπλανήθηκα αρκετή ώρα μέσα στον κόσμο. Όλοι τους ξάπλωναν θαυμάζοντας τον υπέροχο ουρανό. Με μερικούς έπιασα κουβέντα, αλλά δε μου έδιναν απαντήσεις. Ίσως πρέπει να περιμένω 7 χρόνια. Τι σοφοί άνθρωποι, σκέφτηκα.. Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω με τίποτα.

..Ακολουθεί διαφημιστικό μήνυμα..

Τριγύρισα λίγη ώρα ακόμα. Αποφάσισα να φύγω τη στιγμή που θα σταματήσω να τριγυρίζω. Λογικό που φάνηκε.. Δεν έχει άλλο, έφυγα..

Θα ξαναπάω όμως γιατί μου άρεσε. Αχ τι ωραία που ήταν η βραδινή βόλτα στο νεκροταφείο..